پرنده

پر و بالت رامی شکنند و می گویند چرا پرواز نمی کنی

مثله یک پرنده در قفس

من پرواز کردن را از یاد برده ام

من در خویشتن خویش گم شده ام

هویت گمشده

سکوتی مبهم دنیایم را فرا می گیرد

ناله ای بی آه بغضم را می شکند

صدای پای عابران را می شنوم

چه با عجله از این سو به آن سو می روند

اطرافم را که می نگرم

حس غریبی به من دست می دهد

دستانم از تو چقدر دور شده اند

رویاهایم بی تو فرو کش شده اند

نفسم در سینه حبس شده است

قلبم در پی انتظاردیدار تو چه پیر شده است

من مانده ام تنها با هویتم

که آن هم حس گمشدگی به من می دهد

بازی

گاهی بغض می کنم

گاهی می خندم

گاهی می گویم بی خیال

گاهی از درد می نالم

گاهی می گریم

آنچنان که گویی هرگز باران نخواهد ایستاد

گاهی خودم را گم می کنم

احساس می کنم دنیای ما دنیای عروسک های خیمه شب بازی است

همه بازی می کنند

اما من بازی را بلد نیستم

اسیر

شب هایم، روزهایم

آرامشم، افکارم

ضربان قلبم

آرزوهایم

همه را  اسیر خود کرده ای

خون در رگهایم طغیان کرده است

و من ناتوان مانده ام

با سر کشی های وجودم

سر نوشت

این چه سرنوشتی است که با ما بازی می کند

بعد از سالها من را با تو روبرو می کند

همون نگاه و همون چشم ها

باز دلم را از این رو به اون رو می کند

می خواهم از کنارت بگذرم و حرفی نزنم

!اما نه دلم بیشتر می خواهد بیاستم و فقط نگاهت بکنم